به گزارش پایگاه اطلاع رسانی استبصار، روز ۱۷ ربیع الاول بنابر نظر مشهور تاریخ نویسان سالروز ولادت با سعادت نبی مکرم اسلام حضرت محمد (ص) و هم چنین میلاد فرخنده امام جعفر صادق (ع) است.

حضرت پیامبر گرامی اسلام (صلّی الله علیه و آله و سلّم)
عموم سیره نویسان اتفاق دارند که تولد آن حضرت در عام الفیل، و در سال ۵۷۰ میلادی بوده است. آن حضرت در سن ۲۵ سالگی ازدواج نمودند و ثمره این ازدواجشان این بود که ایشان صاحب شش فرزند شدند که دو فرزند پسر ایشان پیش از بعثت بدرود حیات گفتند ولی دختران که عبارت بودند از: ۱ـ رقیه، ۲ـ زینب، ۳ـ ام کلثوم، ۴ـ حضرت فاطمه سلام الله علیها، دوران نبوت آن حضرت را درک کردند.
رفتار پیامبر (ص) با خانواده
انس بن مالک (خدمتکار حضرت) می گوید: کسی با زن و فرزندش مهربان تر از رسول گرامی نبود.
ایشان می فرمودند: هر درختی میوه ای دارد و میوه دل، فرزند است (کنزالعمال،ج۱۶، ص۴۵۷)
رفتار با مردم
آن حضرت به همه انسان ها بسیار مهربان و دلسوز بود و از انسان های خشن و بی عاطفه رنج می برد و می فرمود: کسی که به مردم رحم نکند، خداوند به او رحم نخواهد کرد. به آنچه (از مردمان و جانوران) در روی کره زمین است مهربانی کنید، تا آنکه در آسمان هاست به شما رحم آورد (مسند ابن مبارک، ص۱۶۵)
رفتار با همسایگان
ایشان توجه زیادی به همسایگان می نمودند و همواره مسلمان را نسبت به همسایگان سفارش می نمودند. از فرمایشات حضرت این بود که: پیش از خرید خانه، همسایه بجویید (جامع الصغیر۱، ص۲۳۷) منظور حضرت این بود که پیش از خرید خانه مطمئن شوید که همسایگان خوبی دارید یا خیر. سپس اگر مطمئن شدید همسایگان خوبی در اطراف مسکن مورد نظرتان است آن گاه آن منزل را خریداری کنید. هم چنین می فرمودند: همواره جبرئیل درباره همسایه سفارش می کرد، تا بدانجا که گمان کردم همسایه به زودی میراث بر خواهد شد. کسی که به پروردگار و روز رستاخیز باورد دارد، همسایه اش را نیازارد. (مستدرک الوسائل،ج ۸ ،ص ۴۲۳)
رفتار با مهمانان
حضرت، همواره مهمان را گرامی می داشتند و مهمانی را بسیار دوست می داشتند و می فرمودند: محبوب ترین غذا نزد پروردگار غذایی است که دست های زیادی برای خوردن آن دراز می شوند. (جامع الصغیر، ج۱، ص۳۸)
رفتار با یتیمان
ایشان در ارتباط با یتیمان می فرمودند: محبوب ترین خانه های شما در نظر خداوند، خانه ای است که در آن به یتیمی احترام نهاده شود. (کنزل العمال، ج۳، ص۱۶۸)
هم چنین می فرمودند: در بهشت خانه ای به نام (خانه شادمانی) هست. تنها کسی به این خانه می رود که یتیمان دین باور را شاد سازد. (مشکاه الانوار، ص۲۹۵)
هم چنین حضرت فرمودند: از ما نیست کسی که کهنسالان ما را احترام نکند. (اصول کافی، ج۲، ص۱۶۵)
هم چنین فرمودند: برکت با بزرگان شماست. (مجمع الزوائد، ج۸، ص۱۵) می فرمودند: هر مردی که فرزندش را نفرین کند، بینوا می شود (بحارالانوار، ج۱۱، ص۹۹) هم چنین می فرمودند: خداوند درباره چیزی به اندازه زن ها و بچه ها خشمگین نمی شود. (بحارالانوار، ج۱۰۱، ص۷۳)
رفتار با خویشاوندان
حضرت می فرمودند: کسی که پیوند خویشاوندی را گسسته است با ما همنشین نمی شود؛ چرا که لطف (خداوندی) بر گروهی که میان آنان قطع رحم است، فرود نمی آید. (مشکاه الانوار، ص۲۹۰)
هم چنین جابربن عبدالله از حضرت روایت می کند که ایشان فرمودند: همانا بوی بهشت از فاصله هزار سال راه استشمام می شود، اما کسی که پیوند خویشاوندی را پاره کند آن را استشمام نمی کند (مجمع الزوائد، ج۸، ص۴۹)
رعایت عفاف
نبی مکرم اسلام (ص) برای پاسداری از کانون گرم خانواده سخن گفتن مردان با زنان و دوشیزگان بیگانه را بدون آن که ضرورتی در کار باشد، ناپسند می شمرد. حضرت در این رابطه فرمودند: مردی که با زن نامحرمی شوخی کند، پروردگار (در روز رستاخیز) به خاطر هر واژه هزار سال زندانی اش می کند (وسایل الشیعه چاپ اسلامین، ج۱۴، ص۱۴۳)
رفتار با بیمان
حضرت محمد (ص) به دورترین بخش شهر برای عیادت مریض می شتافت، اگر چه بیماری آن مریض چشم درد بود. (کنزالعمال، ج۷، ص۹۴)
در حدیثی از نبی مکرم اسلام آمده است که ایشان فرمودند: آفریدگار در روز رستاخیز می گوید: آدمیزاد! بیمار شدم، آفریدگار در روز رستاخیز می گوید: آدمیزاد! بیمار شدم، مرا عیادت نکردی، که انسان مورد خطاب الهی (با تعجب) می گوید: خدایا! چگونه تو را که پروردگار جهانیانی عیادت کنم؟ خداوند متعال پاسخ می دهد: مگر نمی دانستی که فلان بنده ام بیمار بود و او را عیادت نکردی؟ مگر نمی دانستی که اگر او را عیادت می کرد، مرا نزد او می یافتی؟ (بحارالانوار، ج۶۴، ص۱۵۶)
رفتار با جوانان
پیامبر در ارتباط با جوانان فرمودند، برتریِ جوانِ نیایشگری که نوجوانی اش را عبادت کرده، بر پیری که پس از بالا رفتن سنش عابد شده، به سان برتریِ پیامبران است بر مردم (کنزالعمال، ج۱۵، ص۷۷۶)
خدمات اجتماعی
حضرت می فرمودند: کسی که بشنود مردی فریاد می زند: ای مسلمانان و پاسخش را ندهد مسلمان نیست (اصول کافی، ج۲، ص۱۶۴)
هم چنین فرمودند: شخصی که برای رفع نیاز دنیوی آسیب دیده ای با وی همراه شود، پروردگار ضمانت می دهد که او را از دو رویی و آتش دوزخ برهاند و نیز هفتاد نیاز این جهان او را تامین می کند و همچنان در لطف خداوند والاست تا برگردد. (مکارم الاخلاق، ص۴۱۳)
سلام دادن
پیامبر پیرامون سلام دادن می فرمودند: سلام، نامی از نام های خداوند است؛ پس آن را میان خودتان منتشر کنید. هرگاه مسلمان به عده ای سلام کند، اگر آنان پاسخش را ندهند، کسی (فرشته) که بهتر و پاکیزه تر از آن هاست جوابش را می دهد. (جامع الصغیر، ج۱، ص۲۴۶)
گشاده رویی
حضرت پیرامون گشاده رویی می فرمودند: گشاده رویی، کینه را از بین می برد. (اصول کافی، ج۲، ص۱۰۳)
هم چنین فرمودند: همانا پروردگار از کسی که با دوستانش با چهره ای اخم آلود رو به رو شود، نفرت دارد. (کنزالعمال، ج۳، ص۴۴۱)
از خداوند متعال مسئلت داریم تا عیدی ما را در روز میلاد نبی مکرم اسلام (ص) توفیق پیروی از رفتارهایش قرار دهد.

حضرت امام صادق (علیه السلام)
امام صادق (ع) کنیه اش ابوعبدالله است. تولد آن حضرت بنا به روایت شیخ مفید در کتاب الارشاد در سال ۸۳ و در مدینه واقع گشته است.
لقب آن حضرت، «صادق» بود و کسی از ایشان جز سخن حق نشنیده بود. امام صادق (ع) ۱۲ سال در کنار جد بزرگوارش، امام زین العابدین (ع) و ۱۹ سال بعد از رحلت آن حضرت با پدر گرامیش امام محمد باقر (ع) به سر برد و بعد از رحلت ایشان مدت ۳۴ سال امامت مسلمانان را عهده دار بود. آن حضرت ده فرزند داشت که عبارت بودند از: ۱ـ اسماعیل،‌ ۲ـ عبدالله، ۳ـ امّ فروه که مادر ایشان فاطمه دختر حسین بن علی بن حسین (علیهم السلام) بود. ۴ـ امام کاظم (ع)، ۵ـ اسحاق، ۶ـ محمد، ۷ـ عباس، ۸ ـ علی، ۹ـ اسماء، ۱۰ـ فاطمه، که این ده فرزند از مادران مختلف بودند.
فقه شیعه امامیه را فقه جعفری می نامند؛ زیرا عمده احکام فقه شیعه امامیه از آن حضرت است.
اصحاب حدیث اسامی روایان ثقه ای را که از او روایت کرده اند را بالغ بر ۴۰۰ شخص می دانسته اند.
فقهایی مشهوری مانند ابوحنیفه و مالک بن انس و اوزاعی و محدثان بزرگی هم چون سفیان ثوری و سلیمان بن مهران از شاگردان حضرت بودند.
گفتنی است پس از رحلت جانسوز نبی مکرم اسلام (ص) در ابتدا خلیفه اول دستور منع کتابت حدیث را صادر کرد و پس از وی خلیفه دوم نیز این مشی را در پیش گرفت، یعنی اگر جایی می دیدند که حدیثی نوشته شده آن را می سوزاند و از بین می بردند. این منع کتابت حدیث تا زمان عمر بن عبدالعزیز ادامه پیدا کرد. پس از این که عمر بن عبدالعزیز، حکم منع کتابت حدیث را برداشت، عملا مردم به روش گذشته عمل کردند و حدیثی را کتابت نکردند تا سال ۱۵۰ هـ.ق که تدوین حدیث آغاز شد.
آیت الله بروجردی (ره) می فرمودند: در طول این ۱۵۰ سال به خاطر منع کتابت حدیث، کسی جرات نمی کرده کتابت کند و احادیث سینه به سینه نقل می شد و در معرض اشتباه بود. در حالی که امام صادق (ع) ـ که ما احکام دینمان را از او گرفته ایم ـ در روایات متعددی می فرماید: هر چه من نقل می کنم از پدرم نقل می کنم و ایشان نیز از پدرشان (تا این که برسد به امام علی (ع) و ایشان نیز مستقیماً از نبی مکرم اسلام (ص) نقل می کردند) با توجه به این که تمام مسلمین صداقت امام جعفر صادق (ع) را قبول دارند و هیچ عالمی از مذاهب اسلامی مدعی نشده که در صداقت ایشان و پدرانشان تردیدی وجود دارد، به خوبی می توان اطمینان داشت آن چه از امام صادق (ع) به ما رسیده است، کلام و سنت پیغمبر (ص) می باشد، در حالی که این اطمینان در مذاهب وجود ندارد. لذا باید به روایاتی که امام صادق (ع) نقل می کنند اعتماد کرد و احکام دین را باید از او گرفت.
آیت الله بروجردی (ره) نیز می فرمود: در روایات زیادی از ائمه ما آمده است که «فی کتاب علیّ کذا …» و در کتاب امام علی (ع) آن چه از سوی پیامبر (ص) املا شده به دستخط امام علی (ع) وجود دارد؛ لذا از خطاهایی که در نقل سینه به سینه وجود دارد، در امان است؛ علاوه بر اینکه سلسله امامان (ع) نیز همگی معصوم بودند و دارای علم الهی بودند.

پرسمان

استبصار www.estebsar.ir

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

InstagramTelegramBehanceEmailYoutube