روایت دگرگونی یک دل؛ از بیماری تا شیعه‌شدن به برکت امام رضا (ع)
آغاز بیماری
سال ۱۳۷۷ ازدواج کردم و در آن زمان اهل‌سنت بودم. سال ۱۳۸۰ بیمار شدم؛ به‌گونه‌ای که دستم به‌شدت درد می‌کرد و مشکل زیادی داشت. حدود یک سال نزد پزشکان مختلف رفتم و هر جا که فکر می‌کردم ممکن است درمان شوم، مراجعه کردم؛ اما دستم بهبود پیدا نکرد و مشکل آن همچنان ادامه داشت.
همان سال، ایام دهه فاطمیه بود. آن‌قدر گریه و ناله می‌کردم که در تمام شبانه‌روز کارم فقط گریه و زاری بود. یک شب، که شب اول دهه فاطمیه بود، بسیار گریه کردم و خوابم برد.
رؤیای حرم امام رضا (ع)
در خواب دیدم که به حرم امام رضا (ع) رفته‌ام. آن‌قدر در خواب گریه کرده بودم که سیدی نزد من آمد و کنارم نشست. از من پرسید: «برای چه گریه می‌کنی؟ چقدر ناله و زاری می‌کنی؟»
گفتم: «دستم خیلی درد می‌کند. از زمانی که سن‌وسالم کم بود، این مشکل را داشتم. هرچه به پزشکان مراجعه کرده‌ام، دستم خوب نشده است. پزشکان هم می‌گویند درمانش بسیار دشوار است.»
مدتی کنارم نشست و بعد گفت: «گریه نکن. مگر توکل به خدا را از دست داده‌ای؟»
گفتم: «نه، توکل به خدا را از دست نداده‌ام؛ اما آن‌قدر نزد پزشکان رفته‌ام که واقعاً خسته و درمانده شده‌ام.»
ایشان فرمود: «گریه نکن. به امام رضا (ع) متوسل شو. مگر کسی به پیشگاه امام رضا (ع) رفته و دست خالی برگشته است؟ خودت را به امام رضا (ع) بسپار و از ایشان کمک بخواه. از خدا بخواه که شفایت دهد و حاجتت را برآورده کند.»
نمازی با دل شکسته
در عالم خواب آن‌قدر گریه کردم که آن سید به من گفت: «بلند شو و نماز بخوان و به خدا توکل کن. خدا را هیچ‌گاه از یاد نبر.»
در خواب از جای خود بلند شدم تا نماز بخوانم. چون آن زمان اهل‌سنت بودم، دیدم بانویی آمد و کنارم ایستاد. به من گفت: «با این مهر نماز بخوان.» سپس سجاده‌ای سبز به همراه مهر به من داد.
گفتم: «من خواندن این نوع نماز را بلد نیستم؛ نماز ما با نماز شما تفاوت دارد.»
آن بانو گفت: «من نماز می‌خوانم و تو با من نماز بخوان.» سپس در همان عالم خواب، کنار آن بانو ایستادم و نمازی را که او می‌خواند، دنبال کردم. مدتی بعد، آن سید از کنارم رفت؛ اما دوباره در خواب بازگشت.
غذای نذری و مژده شفا
این بار برایم غذای نذری آورد. غذای آن شب، کشمش‌پلو بود و گفت: «این غذای حرم امام رضا (ع) است. از آن بخور و تبرک کن. هرکس از این غذا خورده، حاجتش را گرفته و خدا شفایش داده است. خدا تو را هم شفا می‌دهد؛ چون نامت فاطمه است و این ایام، دهه فاطمیه است. این غذا را بخور، دخترم، و گریه نکن.»
غذا را گرفتم و خوردم و پس از آن از خواب بیدار شدم.
نشانه‌ای روشن
آن سال ما در سمنان مشغول کار بودیم. در همان محل، مسجدی وجود داشت و بیشتر اوقات برای شرکت در مراسم روضه به آنجا می‌رفتم. یک حاج‌آقا که با ما آشنایی داشت، در مسجد حضور داشت. وقتی شوهرم حال مرا دید، گفت: «همسرم دیشب خواب عجیبی دیده و حالش خیلی پریشان است.»
من نیز خوابم را برای آن حاج‌آقا تعریف کردم. ایشان گفت: «دخترم، خوشا به سعادتت که چنین خوابی دیده‌ای. بسیاری از مردم آرزو دارند اهل‌بیت (ع) را در خواب ببینند. به تو نظر و عنایت شده است و دلت پاک است. ان‌شاءالله خوب می‌شوی.»
برحسب تصادف، غذایی که همان روز در مسجد توزیع می‌کردند، همان کشمش‌پلویی بود که شب قبل در خواب دیده و خورده بودم. همان حاج‌آقا نیز در ایام دهه فاطمیه، همان غذای نذری را به من داد. وقتی آن را خوردم، حال عجیبی داشتم؛ دلم آشوب و منقلب بود. از من پرسید: «چه احساسی داری؟»
گفتم: «نمی‌دانم چگونه توضیح بدهم؛ احساس می‌کنم دلم می‌خواهد شیعه باشم.»
انتخابی از دل
با این حال، پدر و مادرم، بستگان، فرزندان و طایفه‌مان همگی اهل‌سنت بودند و برخورد خانواده با این موضوع برایم آسان نبود. حاج‌آقا به من گفت: «به خدا توکل کن و هر طور که دلت راضی است، همان کار را انجام بده.»
از همان روز، دلم به تشیع گرایش پیدا کرد و شیعه شدم. اکنون حدود ۲۲ یا ۲۳ سال از آن زمان می‌گذرد. چهار فرزند دارم؛ دو دختر و دو پسر.
پناه همیشگی
هر جا کارم گره خورده یا مشکلی برایم پیش آمده، به امام رضا (ع) متوسل شده‌ام. واقعاً باور دارم که امام رضا (ع) پاسخ می‌دهد و هیچ‌کس را که به خانه‌اش پناه برده، دست‌خالی برنمی‌گرداند.
چند سالی است که دوباره به روستای خودمان آمده‌ام و در همین‌جا زندگی می‌کنیم. بیشتر اوقات، حال‌وهوای کربلا و امام حسین (ع) در دلم موج می‌زند و آرزوی زیارت کربلا را دارم؛ آرزویی که همچنان در دل من باقی مانده است.
رؤیای فاطمه نظری تا روشنایی تشیع
شیعه شده تربت جامی
در شب فاطمیه، پس از سال‌ها بیماری و ناامیدی، امام رضا (ع) را در خواب دیدم. حضرت مرا به توکل، نماز و توسل فراخواندند و با غذای نذری حرم، امید شفا را در دلم زنده کردند.
فردای آن شب، همان غذای نذری را که در خواب دیده بودم در مسجد دیدم. از همان روز، دلم به سوی اهل‌بیت (ع) گرایش پیدا کرد و شیعه شدم.
اکنون بیش از بیست سال است که هرگاه گرهی در زندگی‌ام افتاده، به امام رضا (ع) متوسل شده‌ام؛ زیرا باور دارم هیچ‌کس به خانه ایشان نمی‌رود و دست خالی بازمی‌گردد.
یا امام رضا (ع)، امید دل‌های بی‌پناه
